Projekty badawcze / Projekty badawcze KOIP

Wpływ redukcji emisji CO2 na funkcjonowanie sektorów biopaliw transportowych w Polsce

Tematyka: Zainteresowanie ochroną środowiska zaczęło się jeszcze w latach 70. ub. stulecia, po pierwszym kryzysie energetycznym oraz opracowaniu Raportu o Środowisku dla elitarnego Klubu Rzymskiego.

Na początku ub. dekady powstały zaimplementowane w roku 2001 i 2003 dwie ważne dyrektywy, promujące wykorzystanie OZE z przeznaczeniem na energię elektryczną; 2001/77/EC i 2003/30/EC-  ta druga  dyrektywa dotyczyła promocji biopaliw transportowych. Niestety nie osiągnięto celów wskaźnikowych zawartych w Dyrektywie 2003/30/EC, gdyż nie była obligatoryjna i istniało wiele barier rozwoju sektorów biopaliwowych. Dlatego też zamiast 5,75% wykorzystania biopaliw transportowych w 2010 r. osiągnięty wskaźnik wyniósł 4,8% w ujęciu energetycznym.

Biorąc pod uwagę doświadczenia wynikające z implementacji poprzedniej Dyrektywy 2003/30/EC oraz w wyniku narastającej świadomości ekologicznej UE powstała Dyrektywa 2009/28/EC ( i powiązane dyrektywy)  promująca stosowanie energii ze źródeł odnawialnych. Zgodnie z tą Dyrektywą Polska przyjęła obligatoryjny obowiązek nie mniej niż 15% udziału OZE w wykorzystaniu energii finalnej ogółem do 2020 r. Szczególną uwagę zwrócono na sektor transportu, dla którego na rok 2020 wyznaczono cel wskaźnikowy w wysokości 10% udziału energii odnawialnej (w ujęciu energetycznym) w całości wykorzystanych paliw transportowych. Transport jest jednym z działów gospodarki unijnej, w którym emisja CO2 rośnie w szybkim tempie. Również w przypadku Polski, sektor transportu, a zwłaszcza transport drogowy wymaga podjęcia szczególnych działań ze względu na wciąż rosnącą emisję gazów cieplarnianych. Dyrektywa uzależnia uznanie wykonania obowiązkowych celów od spełnienia przez biopaliwa ściśle określonych kryteriów zrównoważonej produkcji oraz  odpowiednio wysokiego wskaźnika redukcji emisji, co głównie dotyczy emisji CO2. Oznacza to, że cel 10% udziału biopaliw w rynku paliw transportowych powinien zostać osiągnięty wyłącznie w sposób zrównoważony, tj. bez negatywnych konsekwencji społecznych i środowiskowych. Ustalenie kryteriów zrównoważonej produkcji oznacza zatem, że jakość, a nie ilość będzie stawiana na pierwszym miejscu w dążeniu do realizacji tego celu. Otwiera to szerokie pole dla innowacji w zakresie poprawy jakości biopaliw.

Drugi wskaźnik, redukcja emisji CO2 jest wskaźnikiem zmieniającym się dynamicznie w czasie. Wymagania (opisane w Dyrektywie 2009/28/EC) w tym zakresie wzrastają w sposób następujący:

1. po 1-szym kwartale 2013 r, redukcja emisji CO2 nie powinna być niższa niż 35%;

2. po 2016 r. redukcja emisji CO2  nie powinna być niższa niż 50%;

3. po 2017 r. redukcja emisji CO2  nie powinna być niższa niż 60%.

Wskaźniki te są trudne do osiągnięcia przez polskich producentów biopaliw transportowych.

Przykładowo bioetanol produkowany w systemie 2-fazowym (gorzelnia rolnicza– transport- zakład odwadniający- transport- zakład blendujący) ma redukcję emisji CO2 zaledwie ok. 20%. W przypadku nowoczesnych zakładów  produkujących biopaliwa 1.generacji redukcja emisji CO2 dochodzi do 50%. Można zatem stwierdzić, że cała 1.generacja biopaliw transportowych, do której Polska posiada znaczące zdolności produkcyjne (w większości nowoczesne, powstałe po 2004 r.) po roku 2016 nie będzie spełniała wymagań Dyrektywy 2009/28/EC.

Należy zatem podjąć kroki w celu poprawy tej niekorzystnej sytuacji po jej przeanalizowaniu na istniejących obiektach, ew. podjąć prace nad budową 2.generacji biopaliw (wysoka redukcja emisji CO2) czy też podjęcia produkcji z różnych surowców odpadowych.

Jeżeli nie przystosujemy zdolności produkcyjnych do wymagań Dyrektywy 2009/28/EC poniesiemy konkretne, mierzalne konsekwencje, ograniczenia wpływów do firm, zmniejszenia zdolności produkcyjnych, ograniczenia produkcji rolnej na rzecz sektorów biopaliw transportowych oraz w skali całego kraju (ograniczone wpływy podatkowe i do budżetu państwa, kary za niewypełnienie Dyrektywy 2009/28/EC i pochodnych).

Wpływ redukcji emisji CO2 na funkcjonowanie sektorów biopaliw transportowych w Polsce
Numer: UMO-2011/01/B/HS4/04988
Kwota grantu: 98800,00
Data rozpoczęcia: 8.12.2011
Data zakończenia: 7.04.2014
Kierownik grantu: prof. dr hab. inż. Adam Kupczyk
Główny wykonawca: dr inż. Piotr Borowski

Udostępnij na:
Udostępnij na FacebookuUdostępnij na Google+Udostępnij na TwitterzeUdostępnij na ŚledzikuUdostępnij na wykopiePobierz Społecznościową 6PL
Tags:

Wydział Inżynierii Produkcji to ponad 30 lat tradycji kształcenia studentów. Kierunki studiów - Technika Rolnicza i Leśna, Zarządzanie i Inżynieria Produkcji, Technologie Energii Odnawialnej, a od roku akademickiego 2015/16 Inżynieria Systemów Biotechnicznych. Oferujemy studia stacjonarne i niestacjonarne. Studia I stopnia kończy się uzyskaniem tytułu inżyniera, a studia II stopnia uzyskaniem tytułu magistra inżyniera. Oferujemy również studia podyplomowe i doktoranckie. Prowadzimy kursy i szkolenia. Organizujemy kurs pilarza uprawniający do pracy w zawodzie drwala zarówno w kraju i za granicą. W nowoczesnych laboratoriach prowadzimy badania maszyn rolniczych i leśnych.

Pozycjonowanie

- kontakt z administratorem -